با ما تماس بگیرید : +98 - 31- 36266208

دکتر زهرا علیان

فوق تخصص غدد و متابولیسم-رشد کودکان

آدرس مطب: اصفهان، خیابان شریعتی، روبروی بیمارستان شریعتـی، طبقه سـوم، واحـد 34
تلفن : 03136266208
روزها و ساعات کاری مطب
  •    ساعات کار مطب از ساعت 4 الی 8 شب
  • روزهای فعالیت :شنبه، یکشنبه، سه شنبه ، چهار شنبه
  • جهت تماس با مطب بین ساعات 4-8 شب با شماره 03136266208 تماس بگیرید در بقیه ساعات روز با شماره همراه09137117395 تماس بگیرید
منوی سایت
موردی برای نمایش وجود ندارد

فاز " ماه عسل" یا دوره " ماه عسل " اندکی پس از تشخیص دیابت نوع یک اتفاق می افتد زمانیکه هنوز لوزالمعده تا حدی توانایی تولید انسولین جهت کنترل قندخون را دارد. در طی این دوره، قندخون بیمار به سمت اعداد نرمال برگشت می نماید.همانطور که می دانیم دیابت نوع یک زمانی اتفاق می افتد که بدن شروع به از بین بردن سلولهای تولید کننده انسولین در لوزالمعده می نماید. با شروع تزریق انسولین توسط بیمار، فشار وارده بر لوزالمعده جهت ترشح انسولین کاهش می یابد. برداشته شدن فشار سبب تحریک لوزالمعده جهت تولید مقداری انسولین می شود. با ترشح انسولین توسط لوزالمعده قندخون بیمار به محدوده اعداد طبیعی برگشت می کند و بیمار وارد دوره ماه عسل می شود. متاسفانه، این دوره بدین معنا نیست که دیابت قطعا درمان شده است. در طی دوره ماه عسل ممکن است انسولین درمانی بیمار نیاز به تنظیم مجدد توسط پزشک داشته باشد. بنابراین ارتباط نزدیک با پزشک در خلال این دوره اهمیت دارد.
با این وجود، بعد از دوره یک ماهه ، تعداد بسیاری از سلولهای بتا از بین خواهند رفت و با اتمام ترشح انسولین توسط لوزالمعده دوره ماه عسل به پایان می رسد.
باید توجه داشت در طی دوره ماه عسل تزریق بیش از اندازه انسولین بیمار را در معرض هایپوگلایسمی ( افت قندخون ) و تزریق ناکافی آن بیمار را در معرض کتواسیدوز ( قندخون بالا ) قرار خواهد داد. به همین دلیل، تنظیم دقیق میزان انسولین توسط پزشک از اهمیت زیادی برخوردار می باشد.
این دوره می تواند بعد از چند هفته، چند ماه یا در برخی موارد یک سال به پایان برسد. علاوه بر این، دوره ماه عسل می تواند شروع ، متوقف و سپس مجددا شروع شود.
کنترل مناسب قندخون در طولانی کردن دوره ماه عسل موثر است . همچنین عدم تزریق انسولین یا نوسانات مداوم در انسولین در کوتاه نمودن این دوره تاثیر دارد.

 

انسولین هورمونی است که به گلوکز موجود در گردش خون (قند خون) کمک می کند تا به بافت های بدن وارد شده و در آن جا برای تبدیل شدن به انرژی ذخیره شود.
انسولین در واکنش مستقیم به افزایش میزان گلوکز در خون و از غده پانکراس ترشح می شود.
اگر میزان طبیعی انسولین نتواند سطح گلوکز خون را کاهش دهد و آن را در بافت ها ذخیره کند تا بعدها به صورت انرژی در بدن آزاد شود، غده پانکراس انسولین بیشتری ترشح می کند. اگر چه در برخی از افراد این ترفند کارآیی دارد اما در برخی دیگر این میزان اضافی انسولین باز هم قادر نیست گلوکز را به بافت ها وارد کرده و برای تبدیل شدن به شکل انرژی در آنها ذخیره کند.
به این ترتیب این افراد همزمان هم گلوکز و هم انسولین بالایی در خونشان دارند. هنگامی که برای ذخیره گلوکز خون در بافت ها مقادیر بالایی از انسولین لازم است، حالتی به نام مقاومت به انسولین ایجاد می شود. مقاومت به انسولین بخشی از گروهی از ناراحتی های پزشکی است که اغلب با هم و در بیماری به نام سندرم مقاومت به انسولین یا سندرم متابولیک X دیده می شود.
این بیماران اغلب کلسترول بالا و فشار خون بالایی نیز دارند و خطر بروز دیابت نوع دوم در این افراد بالا است. در حال حاضر هیچ آزمایشی برای تشخیص مقاومت به انسولین وجود ندارد.
در خانواده بسیاری از بیماران مقاوم به انسولین، افرادی مبتلا به دیابت وجود دارند. این افراد اغلب چاق بوده یا اضافه وزن دارند و به طور منظم ورزش نمی کنند. در حال حاضر، هیچ درمان دارویی توصیه شده ای برای مقاومت به انسولین وجود ندارد.
بیماران مبتلا به سندرم مقاومت به انسولین معمولا سال ها پیش از ابتلا به دیابت، کلسترول بالا و فشار خون بالا، به این حالت دچار می شوند. با کنترل وزن، ورزش کردن روزانه و رژیم غذایی سالم با چربی پایین و فیبر خوراکی بالا، بسیاری از این بیماران می توانند از بروز بیماری های مزمن جدی اجتناب کنند.
بر اساس این گزارش، حدود ۸۰ میلیون آمریکایی در حال حاضر در این کشور مقاومت به انسولین دارند که سبب بالا رفتن گلوکز خون و مقادیر زیاد انسولین در گردش خون می شود. بیماری های مزمن متعددی با این بیماری مرتبط هستند.
لازم به ذکر است که مقاومت به انسولین وضعیتی است که در آن حتی در صورت ترشح انسولین کافی به وسیله پانکراس، بافت ها قادر به برداشتن گلوکز از گردش خون نیستند. در نتیجه، پانکراس باز هم انسولین بیشتری ترشح می کند تا با گلوکز بالای خون مقابله کند. بنابراین در سیستم گردش خون یک فرد مبتلا به مقاومت به انسولین، سطوح انسولین و گلوکز افزایش پیدا می کند.
هیچ علایم خاصی در افراد مبتلا به مقاومت به انسولین وجود ندارد. هر چند، بیماری های مزمن متعددی وجود دارند که با مقاومت به انسولین در ارتباطند. این بیماری ها عبارت از دیابت نوع دوم، هایپرلیپیدمی، فشارخون بالا و عارضه تصلب شرایین هستند.
دیابت نوع دوم به وضوح با سطوح بالای انسولین در ارتباط است. پس از سال ها بالا بودن سطوح انسولین که به منظور کمک به کنترل گلوکز بالای خون ترشح می شود در نهایت پانکراس دیگر نمی تواند انسولین مورد نیاز را تامین کند. گلوکز خون شروع به بالا رفتن می کند که به بروز این نوع دیابت منجر می شود.
هایپرلیپیدمی به معنی پایین بودن کلسترول خوب و افزایش میزان کلسترول بد و تری گلیسیرید بالا است که نتایج آزمایشگاهی معمول در فرد مبتلا به دیابت نوع دوم هستند.
فشار خون بالا با مقاومت به انسولین ارتباط دارد اما مشخص نیست که چگونه سطوح بالای انسولین بر فشارخون تاثیر می گذارد.
همچنین پژوهشگران معتقدند که ارتباطی قوی بین مقاومت به انسولین و تصلب شرائین وجود دارد. اگرچه دانشمندان هنوز در تلاش هستند دریابند چگونه سطوح بالای انسولین با تغییرات ایجاد شده در سرخرگ ها مرتبط است و از این طریق می تواند منجر به حمله قلبی یا سکته شود.
به گفته متخصصان پیشگیری بهترین درمان برای مقاومت به انسولین و آن گروه از بیماری هایی است که بخشی از سندرم مقاومت به انسولین را تشکیل می دهند.
داشتن یک شیوه زندگی سالم موثرترین نسخه برای پیشگیری است. این به معنای دستیابی به یک وزن سالم و ابقاء آن، ورزش کردن به مدت ۳۰ دقیقه در روز یا بیشتر و داشتن یک رژیم غذایی غنی از فیبر و با محتوای پایین چربی است.
ورزش و کاهش وزن حقیقتا به بافت ها کمک می کنند تا به نحو موثرتری به انسولین پاس دهند. فیبر نیز مهم است چرا که افزایش فیبر رژیم غذایی سطوح انسولین موجود در گردش خون را کاهش می دهد.
لازم به یادآوری است که در حال حاضر هیچ دارویی که اثربخشی آن در درمان مقاومت به انسولین یا پیشگیری از بروز سندرم مقاومت به انسولین ثابت شده باشد، وجود ندارد.
 

آیا کودک گرسنه است؟ پوشک اش تمیز است ؟ تب ندارد؟ نوزادان دلایل خودشان را برای گریه دارند و حتی خردمند  ترین والدین نیز گاهی نمی توانند دلیلی برای گریه فرزند شان بیابند، فرزند نیز قادر به صحبت کردن و بیان دلایل نمی باشد. پس چه باید کرد؟

  • مک زدن مک زدن یکی از راه های آرام شدن بیشتر کودکان است. کودک می تواند با مک زدن سینه، شیشه شیر و پستانک و حتی انگشت خود، آرام شود. برخی کودکان در رحم مادر شان مک زدن را آغاز می کنند، اما شاید یادگیری مک زدن در دنیای بیرون از رحم 2 تا 3 ماه برایشان به طول بیانجامد.

  • پتو یا قنداق گاهی کودکان از تکان دست و پای خود می ترسند و گاهی دوست دارند در یک محیط گرم و امن مانند رحم مادر شان باشند. یک پتوی نرم و یا قنداق کردن کودک می تواند آرامش را به او برگرداند.

  • صدا و موسیقی هر نوع موسیقی از لالایی گرفته تا آهنگی که مورد علاقه خود تان است، می تواند به شما کمک کند. گاهی ایجاد یک صدای یکنواخت، مانند صدای جارو برقی و یا ماشین ظرفشویی می تواند مفید باشد، زیرا تداعی کننده صدای درون رحم مادر است.

  • هوای تازه گاهی ممکن است با باز کردن یک در یا پنجره، کودک بلافاصله آرام شود. اگر این کار جواب داد لحظات و محیط را برای کودک شرح دهید: به آسمان نگاه کنید، به اطراف نگاه کنید و از دنیای پیرامون با کودک صحبت کنید.

  • آب گرم گاهی آب گرم نیز می تواند تسکین دهنده باشد و گریه فرزند تان را متوقف سازد. کودک را در آغوش بگیرید و به وسیله آب گرم حمام دهید. به زور این کار را انجام ندهید، زیرا برخی کودکان صدا و پاشیدن آب را دوست ندارند. در مورد لغزنده نبودن حمام خود نیز مطمئن باشید.

  • حرکت گاهی کودک داخل ننو یا کالسکه اش و یا در آغوش شما آرام می شود و حرکت، موجب آرامش او می گردد. برخی کودکان در ماشین در حال حرکت، آرام می شوند و به خواب می روند؛ البته نباید برای خوابیدن به این راه ها عادت کند. او باید یاد بگیرد خودش بخوابد.

  • ماساژ کودکان علاقه زیادی به لمس شدن و نوازش و ماساژ دارند. مالش آرام پیشانی یا هر جای دیگر بدن کودک، به آرام شدن او کمک می کند.

  • حفظ آرامش خود تان کودک، استرس و اضطراب پدر و مادرش را درک می کند و گاهی این موضوع دلیلی برای گریه اوست. برخی از والدین در هنگام گریه کودک احساس گناه می کنند و خود را مقصر می دانند. کودک نیز این احساس را می فهمد و شدت گریه اش بیشتر می شود. بنابراین چرخه غلطی آغاز می شود.

بعضی از کودکان ممکن است حرکاتی در صورت، گردن و اندام فوقانی خود انجام دهند. این حرکات معمولا بدون منظور و هدف، ناگهان، سریع، نامنظم و غیر ارادی است. شایع ترین آن ها به هم زدن پلک ها، مکیدن لب ها، درآوردن زبان از دهان و یا ایجاد صداهایی مانند آه کشیدن، کشیدن هوا با صدا به داخل بینی یا سرفه های سطحی می باشد. 

تیک ساده

تیک ساده که شامل تنها یک حرکت می باشد معمولا در سن هفت سالگی بیشتر دیده می شود. علت به وجود آمدن تیک در کودک تشویش و هیجان و فشاری است که به او وارد شده است. بهترین راه درمان کودک آن است که شما به عنوان پدر و مادر، فشارهایی که به فرزندتان وارد شده را بررسی کنید و سعی کنید آن ها را برطرف نمایید. از طرفی دیگر حرکت فرزندتان را نادیده بگیرید و به آن توجه نکنید. اگر از این موضوع به خصوص در حضور فرزندتان اظهار نگرانی کنید حرکات تیک کودک شدیدتر می شود و یا حرکات تیک به شکل دیگر تظاهر خواهد کرد. این تیک معمولا موقتی است و در خلال چند ماه از بین خواهد رفت.
 

مجموعه ای حرکات غیر عادی تیک

بعضی از مواقع ممکن است کودک در یک زمان بیش از یک حرکت غیر عادی (تیک) انجام دهد یا یک تیک حرکتی و یک تیک صدایی در کودک وجود داشته باشد. این بیماری معمولا در سن شش سالگی و در پسرها بیشتر دیده می شود. این کودکان ممکن است به اختلال در یادگیری یا کاهش در دقت و توجه دچار باشند. این بیماری معمولا به صورت مزمن در خواهد آمد و ممکن است کودک تا آخر عمر به آن مبتلا باشد. برای درمان این بیماری باید به پزشک متخصص مراجعه نمایید. داروی اختصاصی با مقدار کم شروع خواهد شد و برحسب تحمل کودک مقدار آن افزایش می یابد تا حرکات کودک کاملا کنترل گردد.

پرسش و پاسخ ها

لیست آلبومها
آمار بازدید سایت
  • کل بازدید : 209832
  • بازدید امروز : 368
  • بازدید دیروز : 228
  • بازدید این ماه : 2972
  • بازدید ماه قبل : 8874
  • آخرین بازدید : سه شنبه 19 آذر 1398 (22:45) ب.ظ